OPEN-SADAF

by

Bekijk en beluister HIER het bewegend portret van Sadaf

#OPENoverdepressiviteit

Foto: Linelle Deunk | Tekst: Open mind

Zelfvertrouwen

Vroeger sprak ik niet over mijn verdriet of over mijn problemen. Ik wilde het zelf oplossen. Maar ik had ook altijd wel een excuus. Het ging niet goed op school, of het lukte niet met m’n rijlessen. Ik probeerde het steeds te verdoezelen. Mijn moeder probeerde wel met mij te praten, maar als het ging over emoties, dan blokkeerde ik. Vanaf mijn 16de zette ik het contact met mensen van wie ik eigenlijk heel veel hield op een laag pitje en raakte ik steeds meer geïsoleerd.

De stap om in therapie te gaan was heel moeilijk, want ja, als je nooit om hulp vraagt en je moet ineens vanwege je gezondheid hulp zoeken, dan voelt dat heel onnatuurlijk. Dus heb ik daar zeker een jaar over zitten tobben. Zo van, moet ik nu naar de huisarts of gaat het vanzelf voorbij?

Mijn ouders zijn hele harde werkers. Toen ik vijf jaar was zijn we met het hele gezin van Kabul (Afghanistan) naar Ammerzoden in Nederland verhuist. Ze hebben alles achtergelaten en alles opzij gezet om hier voor ons een veilige en mooie toekomst te creëren. Daar ben ik heel trots op. Ik heb een hele fijne jeugd gehad. Ik zat op turnen en later ging ik dansen, wat nog steeds één van mijn grote passies is.

Maar op jonge leeftijd voelde ik me wel al somber af en toe. Dan verdween mijn eetlust en sliep ik slecht. En als ik een off day had, was ik altijd heel erg bang dat ik iemand teleur zou stellen. Daardoor gaf ik mijn grenzen niet goed aan. Naarmate ik ouder werd kwam ik in een hele heftige depressie terecht. Uiteindelijk ben ik naar de huisarts gegaan en ben ik doorverwezen. Therapie heeft mij bewust gemaakt van mezelf, van mijn gedachten.

Ik leefde eigenlijk altijd een beetje op de automatische piloot en op het moment dat ik in therapie ging, legde zij mij heel concreet uit hoe belangrijk het is om je gedachten onder controle te houden en jezelf als het ware te betrappen op het moment dat je slecht voor jezelf zorgt; als je negatieve gedachten hebt, de deur niet meer uitgaat, alleen maar wil slapen. Daar ben ik me echt bewust van geworden.

Ik dacht altijd, het gaat wel weg, maar je moet daar wel iets voor doen. Het is niet zo dat het in één keer verdwijnt. Het is een proces waar je instapt.

Langzaam maar zeker heb ik geleerd om negatieve gedachten te doorbreken. Dingen doen waarvan je weet dat het goed voor je is: dus gezond eten, veel sporten – ik sport elke dag tegenwoordig – je contacten onderhouden, op tijd naar bed.. En praten, dat helpt ook heel erg. Alleen al dat ik kan zeggen ‘ik voel me vandaag niet helemaal lekker,’ is eigenlijk al genoeg voor mij. Op één of andere manier is het dan uit mijn systeem, omdat ik erover heb kunnen praten. Ik heb veel meer zelfvertrouwen. Ik weet nu voor een groot deel wie ik ben en wat ik wil.

Sadaf