OPEN-NICKY

by

Bekijk en beluister HIER het bewegend portret van Nicky

#OPENoverdepressiviteit

Foto: Linelle Deunk | Tekst: Open mind

Crisis

Ik heb nooit gedacht dat mij zoiets zou kunnen overkomen. Mijn vader verdween van de een op de andere dag in december 2013. Hij werkte voor de regering in Zuid-Sudan en ik voor een ontwikkelingsorganisatie in Nederland. Die dag was het begin van de burgeroorlog in Zuid-Sudan.

Lang hebben we gehoopt dat hij weer op zou duiken. Maar toen dat niet gebeurde, ben ik in de zomer van 2014 naar Juba gegaan om meer te weten te komen over zijn verdwijning. Daar stuitte ik op zoveel onbegrip, en onduidelijkheid, dat ik op een gegeven moment in een crisis belandde. Ik voelde me eenzaam.

Het was een soort film. Ik was er wel, maar ik leefde alsof ik in een autopiloot modus stond. Op een gegeven moment lukte het niet meer en begonnen de paniekaanvallen. De eerste paniekaanval kreeg ik in de auto. Ik kon niet meer. Gelukkig kon ik op mijn meest angstige moment toch relatief rustig blijven en veilig thuis komen.

In 2015 heb ik de beslissing genomen om terug te gaan naar Europa, naar Brussel. Daar ben ik met een psycholoog gaan praten. Eerst bij een witte psycholoog die helemaal geen kennis had van de Afrikaanse cultuur. Dat was heel moeilijk, want ik moest steeds uitleggen hoe bepaalde dingen werken in de Oost-Afrikaans cultuur. Na vier sessies zocht ik verder en vond ik een psycholoog die deze kennis wel had. Dat hielp enorm. Hij begreep mijn verhaal en verdriet.

Ik sta nu dichter bij mezelf. Als ik nu nerveus of bang ben, of een paniekaanval heb, weet ik waar dat gevoel vandaan komt en kan ik er beter mee omgaan. Naast de gesprekken met de psycholoog was het heel belangrijk voor mij om een veilige plek te hebben. Mijn moeder, broers en zussen wonen in London, maar ik heb ook nog een soort familie in Harderwijk, waar ik altijd naar toe kan gaan, waar ik altijd welkom ben, waar ik niets hoef. Dat geeft heel veel rust, want ik weet dat ik daar altijd terecht kan.

Gelukkig heb ik hele lieve mensen in mijn leven. Je hoeft niet bevriend te zijn met iedereen. Daar moet je bewuste keuzes in maken. Je vrienden moeten goed voor je kunnen zijn, jou accepteren en ondersteunen en je de ruimte geven om te zijn wie je echt bent.

Het gaat nu goed met mij. Soms is er nog heel veel pijn en voel ik me somber. Maar zo is het leven. Dit is niet het einde van mijn verhaal. Ik ga door, met de hulp van een psycholoog, mijn familie en mijn ochtend mantra: ‘Life is always where it needs to be and you just have to hang on until it gets to the place where you want it to be.’ Ik ben altijd een daddy’s girl geweest en nu hij er niet meer is, probeer ik zoveel mogelijk van hem in mijzelf te herkennen.

Nicky