OPEN-LOLA

by

Bekijk en beluister hier het bewegend portret van Lola

#OPENoverdepressiviteit

Foto: Linelle Deunk | Tekst: Open mind

Prikkels

Langzaam ging het in mijn koppie steeds slechter met mij en op mijn 14e, toen ik met mijn ouders en broertje met de auto op vakantie was, bereikte ik mijn dieptepunt. Totaal in paniek van alle prikkels wilde ik die rijdende auto uit. Ik kon niet meer.

Op mijn 7e werd er bij mij TSC (Tubereuze Sclerose) geconstateerd. Een vrij zeldzame aandoening waardoor ik onder andere vreselijk last heb van ‘prikkels’. Geluiden komen keihard binnen en alles wat beweegt komt keihard op me af. Ik kan me daar moeilijk tegen beschermen.

In de puberteit werd dit steeds heftiger. Ik durfde bijna niet meer over straat, kreeg slaapproblemen, werd angstig en vreselijk onzeker. Gelukkig hadden mijn ouders me al onder behandeling bij het ziekenhuis in Utrecht, waar een team van specialisten zich over mij ontfermde.

Ik had de mazzel dat de psychiater en de neuroloog net hadden ontdekt dat de ‘plaspil’ zou kunnen helpen tegen overprikkeling bij kinderen met mijn aandoening. Yeah! Alleen moesten ze eerst goed onderzoek doen, voordat ze deze pil aan mij mochten voorschrijven. En dat duurde te lang.

Ze hebben me na die vakantie vast anti-depressiva voorgeschreven. Daar werd ik wel iets rustiger van, maar die prikkels waren nog steeds heel heftig. Geluiden van de buren maakten me gek en de straat op gaan was een hel.

Gelukkig had ik fijne mensen om me heen om mee te praten, me weer gerust te stellen en weer een beetje lucht in mijn hoofd te geven. Maar echt weg ging het niet. Toen ik na ruim een jaar eindelijk de ‘plaspil’ kreeg werd mijn leven langzaam aan wat rustiger.

Helaas ging het een jaar geleden weer helemaal mis. Ik kreeg een vriendje en ging van meisje naar vrouw. Die stap was te heftig en te groot. Ik wist niet hoe het allemaal moest met mij in de toekomst. Een relatie, werk, kinderen krijgen, ik raakte ervan in paniek. We zijn op advies van de psychiater op zoek gegaan naar een coach die me daarbij kan helpen.

Zolang ik me kan herinneren wil ik al kunstenaar worden. Ik zit nu in mijn 3e jaar van de kunstacademie en het gaat weer iets beter met me. De academie geeft me wat structuur en de mogelijkheid om toe te werken naar een expositie. Dat is mijn eerste grote doel wat ik spannend vind, maar waar ik ook heel blij van wordt.

In vakantieperiodes, of eigenlijk periodes waarin structuur ontbreekt, komt soms het ‘zware’ gevoel weer terug. Ik weet inmiddels dat een goede balans in rust, regelmaat en bewegen helpen en dat dit gevoel ook weer weg kan gaan. Het zal ook in de toekomst soms nog best even stoeien worden om in balans te blijven, maar met goede hulp heb ik zeker hoop dat dit lukt.

Lola