OPEN-JOSHUA

by

Bekijk en beluister HIER het bewegend portret van Joshua

#OPENoverdepressiviteit

Foto: Linelle Deunk | Tekst: Open mind

Dysthymie

Vanaf mijn 12de voelde ik me constant heel erg teneergeslagen. Dan werd ik wakker en mijn eerste gedachte was ‘Jezus, weer een dag.’ Wat ik heel erg merkte, was dat het niet weg ging. Ik bleef op die manier wakker worden en ik bleef me naar voelen. Ik weet nog heel goed dat ik altijd het idee had dat andere mensen iets wisten dat ik niet wist, waardoor zij blij konden zijn. Ik had het gevoel dat ik iets miste, dat er een soort geheim was dat ik niet kende. En dat heeft eigenlijk tot mijn 19de geduurd, tot m’n ouders gingen scheiden – een echte vechtscheiding – en toen ging het over in een volledige depressie.

Een psychiater kan natuurlijk niet achteraf een diagnose stellen. Maar ze vermoeden dat ik tot mijn 19de dysthym ben geweest – dan ben je nooit helemaal blij, maar zit je voortdurend tegen die grens van depressie aan. Het was voor mij heel fijn om te horen aan, hoe gek dat ook klinkt, want toen dacht ik ‘oké, ik ben dus niet gek.’ Dat ik zo wakker werd elke dag, dat lag ergens aan.

Ik was altijd heel perfectionistisch en dat kwam eigenlijk voort uit een gebrek aan zelfvertrouwen. Dus moest ik handvatten hebben om aan mezelf en anderen te tonen wat ik waard was. Daarom ging ik heel veel doen. Vijf dagen per week zat ik op de sportschool, ik had vier bijbaantjes en deed een fulltime opleiding.

En toen gingen mijn ouders uit elkaar en voelde ik me ook nog verantwoordelijk voor de zorg voor mijn broertjes. Dat werd te veel in m’n drukke rooster. Op een avond reed ik naar huis en van het ene op het andere moment viel het helemaal stil in m’n hoofd. Echt. En het was eigenlijk nooit stil.

In één keer vanuit het niets kwam de gedachte in me op dat ik dood moest, en dat bleef maar doorgaan en werd steeds harder en harder. Ik heb geprobeerd om rustig te worden, maar het gevoel ging niet weg. Dat heeft zeker 24 uur aangehouden. Daarna had ik regelmatig last van suïcidale gedachten.

Na twee jaar praten met een psycholoog merkte ik dat het niet echt veel beter werd. De volgende psycholoog verwees mij naar een psychiater, omdat hij vond dat ik aan de medicatie moest. Vanaf het moment dat ik medicatie had was het alsof ik het draadje weer te pakken had.

Ik ben nu 28 en heb echt nog wel periodes dat het heel erg heen en weer gaat, maar ik kan nu beter prioriteiten stellen, zorgen dat ik in een goed ritme zit, dat ik niet te vermoeid raak. Want als ik oververmoeid ben, kan ik niet meer rationaliseren en dan ga ik onderuit.

Mijn vrienden weten ervan, hoe ik in elkaar zit, en bagataliseren het niet. Zij weten dat wanneer ik eens een keer iets afzeg, dat ik dat niet zo maar doe. Dat is voor mij heel belangrijk.

Joshua