OPEN-JESSE

by

Bekijk en beluister HIER het bewegend portret van Jesse

#OPENoverdepressiviteit

Foto: Linelle Deunk | Tekst: Open mind

Acceptatie

Depressie is voor mij dat je je leven niet kan leiden, zoals je zou willen. Dat voelde ik voor het eerst toen ik acht was. Ik wilde niet naar school en als ik ‘s middags thuis kwam trok ik onmiddellijk mijn pyjama aan en ging op de bank zitten. Ik voelde een soort leegte waarvan ik niet wist hoe ik hem moest vullen.

Ik kom uit een heel liefdevol gezin en woonde in een klein dorpje. Op school werd ik best wel veel gepest. Mijn ouders en ik hadden daar wel met leraren gesprekken over en ik deed ook een sociale vaardigheidstraining, maar dat hielp allemaal niet. Dan ga je naar de middelbare school en denk je, nieuwe start, nieuwe plek, nieuwe mensen, dus vol goede moed. Maar al heel snel merkte ik dat het niet werkte.

Toen volgde een eerste opname. De eerste weken voelde het als vakantie, maar daarna wilde ik heel graag naar huis. Vanaf dat moment was het kliniek in, kliniek uit, heel veel therapie, heel veel medicatie, waarvan ik dacht ‘het werkt allemaal niet’. Dan woonde ik weer thuis, maar was het binnen een paar maanden nog erger en begon ik zelfmoordneigingen te krijgen.

Op mijn 15de ontplofte ik echt en heb ik m’n pa een paar keer een knal verkocht. Daar schrok ik heel erg van. Dat was wel het dieptepunt. Ik was ook wel een opstandig punkertje en terecht, dat moest ik ook blijven. Ik was boos op alles en iedereen. Ik vond alles stom en vooral mezelf.

Op mijn 17de kreeg ik vrijstelling van de leerplicht en dat gaf enorme rust. Ik begon stappen te maken. Ik ging heel veel vrijwilligers werk doen, gewoon in de cliëntenraad van de instelling. Ik ben geen hulpverlener of zo, maar ik probeer me hard te maken om de stem van de cliënten zo goed mogelijk te laten horen. Dat vind ik leuk en belangrijk.

Ik maakte ook veel muziek en speelde basgitaar in een bandje. Samen met hun op het podium staan gaf me een enorme bak zelfvertrouwen en daar schortte het nogal aan. Gewoon iets samen doen met je leeftijdgenoten. Dat soort dingen maken het verschil.

Depressie is ongrijpbaar voor de meeste mensen. Men weet vaak niet hoe te reageren, welke houding aan te nemen tegenover iemand die daar aan lijdt. Acceptatie is voor mij heel belangrijk. Ik hoop dat het in de toekomst net zo makkelijk is om te zeggen, ‘ik moet vanmiddag naar de psycholoog,’ als ‘ik moet naar de dokter.’

Verder maak ik geen plannen. Dat was vroeger ook een enorm ding – dat ik niet wist wat ik met mijn toekomst moest en daardoor in het heden verlamd raakte. Ik heb een tijd gehad dat ik dacht, ‘eerst vandaag maar eens doorkomen.’ Ik kan nu iets verder kijken. Maar een jaar, of vijf jaar? Ik hoop dat ik heel gelukkig wordt.

Jesse