OPEN-ELIA

by

Bekijk en beluister HIER het bewegend portret van Elia

#OPENoverdepressiviteit

Foto: Linelle Deunk | Tekst: Open mind

Praten

Vanaf mijn 11e begon ik me alleen te voelen. Dat nam zulke sterke vormen aan dat ik mezelf begon te snijden. Door de fysieke pijn gingen mijn gedachten minder op hol.

Vlak na mijn geboorte is mijn vader weg gegaan. Toen bleek dat mijn moeder niet lang daarna zwanger was van mijn broertje, is hij even terug gekomen, maar ook al weer snel vertrokken. Mijn moeder had al het idee dat er iets niet klopte, dat er iets met mijn vader aan de hand was. Later bleek hij schizofreen te zijn. Hij heeft eigenlijk altijd op straat geleefd en altijd medische hulp geweigerd, omdat hij niet het idee had dat hij ziek was.

Soms kwam hij onverwachts op bezoek. Maar mijn moeder wilde niet dat hij alleen met mij en mijn broertje was. Ze vertrouwde hem niet. Toen de politie kwam zei hij tegen mij dat hij morgen terug zou komen, en als jullie er dan niet zijn, dan houden jullie niet van mij. Mijn moeder heeft ons de volgende dag ondergebracht bij mijn oma. Mijn vader is daarna 5 jaar spoorloos verdwenen. Ik heb me daar heel erg schuldig over gevoeld en werd depressief. Ik had hem willen laten weten dat ik van hem hou.

De ervaring met mijn vader heeft zich ontwikkeld tot een patroon waarin ik mensen zo erg de ruimte geef om zich geliefd te voelen dat ik mezelf wegcijfer. Ik merk dat ik daar nu af en toe nog mee worstel.

Mijn puberteit kwam al snel. Ik was boos, dwars en wilde alles op mijn eigen manier doen. Eigenlijk was het allemaal een schreeuw om aandacht. Mijn moeder had dat al snel door en stuurde me naar een psycholoog. Die bleek weinig doortastend. Ik wist haar om de tuin te leiden waardoor ze het idee had dat het wel prima met me ging.

Rond mijn 14e vond ik mijn troost in eten. Ik heb altijd gedanst en ik mocht naar de vooropleiding van het conservatorium. Maar daar vonden ze me te dik. In die tijd kreeg ik ook mijn eerste vriendje. Een autoritaire en agressieve jongen bleek later. Dat alles ontwikkelde zich bij mij eerst tot anorexia en later boulimia. Mijn eetstoornis werd mijn enige vriend.

Toen vond ik een vriendinnetje waarbij mijn helingsproces is begonnen, maar ik was er pas echt vanaf toen ik 21 was. Mijn vriendinnetje stelde mij voor de keuze: óf je eetstoornis, of ik. Dat heeft me geholpen. Daar ben ik haar heel erg dankbaar voor.

Veel praten helpt. Het opzoeken en vinden van gelijkgestemden was een goed begin. Mijn vriendinnetje had last van angststoornissen en had mij net zo hard nodig als ik haar. Later heb ik ook anderen leren kennen waarin ik mezelf herkende. We begrijpen elkaar, kunnen zonder te oordelen goed naar elkaar luisteren en weten elkaar te stimuleren en te bewegen tot mooie dingen.

Elia