OPEN-CARO

by

Bekijk en beluister HIER het bewegend portret van Caro

#OPENoverdepressiviteit

Foto: Linelle Deunk | Tekst: Open mind

Angst

Na mijn bachelor heb ik een half jaar vrijwilligerswerk gedaan in Portugal. Olijven geplukt en gesurft. Heerlijk weer, leuke mensen. Terug in Nederland ging het mis. Mijn relatie ging uit, m’n ouders gingen scheiden en ik woonde met een meisje in huis dat last had van psychoses. Zij brak in in mijn kamer en verschoof dan al mijn meubels. Ik voelde me onveilig. Alles stond een soort van op z’n kop.

En toen werd ik ontslagen bij de pizzeria, waardoor ik het gevoel had dat ik heel erg gefaald had. Ik dacht als ik niet eens bij een pizzeria kan werken, dan kan ik waarschijnlijk echt helemaal niks. Dat was voor mij het bewijs van, zie je wel, ik kan het niet, ik kan dit leven niet aan.

Mijn concentratie was helemaal weg. Zo erg dat ik gewoon geen letters meer kon lezen. Ik kon geen boeken meer lezen en op een gegeven moment zat ik zo vast in m’n hoofd dat ik ook haast mijn lichaam niet meer kon bewegen als ik ‘s ochtends wakker werd. Dat was wel het moment dat ik mijn moeder ben gaan bellen.

Mijn moeder is therapeut. Zij gaf me allemaal boeken en opdrachten. Zo van dan gaat het vanzelf weer over. Maar ik voelde een soort druk en dacht ‘oh nog meer werk.’

Ik heb me aangemeld bij de GGZ en heb zelf een paarden therapeut gevonden. Dat heeft uiteindelijk heel goed geholpen. Ik heb daar gewoon heel veel tools gekregen om me meer mezelf te voelen en meer gegrond te zijn. De aarde onder mijn voeten te voelen, te weten ik ben gedragen.

Het heeft even geduurd voordat ik er over ging praten met mijn vrienden. Die depressie zag ik letterlijk als een zwarte wolk om mij heen. Ik was bang dat als ik te dicht bij mijn vrienden in de buurt kwam, zij ook door die zwarte wolk zouden worden opgeslokt. Dus bleef ik weg bij iedereen. Daardoor voelde ik me wel heel alleen.

Soms zie ik nu nog wel een soort van zwart randje, maar niet meer die hele wolk. Als ik nu in een depressie zit is dat als een soort film – en wanneer de film start, weet ik ook dat hij weer eindigt. Dan gaat het leven weer door. Daarom schrik ik me niet meer zo wezenloos als in het begin. Eerst raakte ik verstrikt in die film. Dat was dan mijn nieuwe werkelijkheid.

Eerst dacht ik altijd, ik mag geen angst hebben. Ook nu weer, nu ik ga beginnen met een master opleiding. Dat vind ik best spannend. Ik mag dat dan niet eng vinden van mezelf, want ik moet dat gewoon kunnen, zonder angst. Maar nu zeg ik tegen mezelf dat ik die angst mag hebben. Die angst gaat gewoon mee. Dat maakt het al heel wat makkelijker.

Het geeft heel veel ruimte en lucht als het er mag zijn, als je niet hoeft te doen alsof het wel goed met je gaat.

Caro