OPEN-ROSANNE

by

Bekijk en beluister HIER het bewegende portret van Rosanne

#OPENoverdepressiviteit

Foto: Linelle Deunk | Tekst: Open mind

Hulp

In het begin vond ik het heel raar dat iemand zoals ik, die uit een hartstikke goed gezin komt, naar een goede school is gegaan, gewoon vrienden heeft, met een psycholoog zou moeten praten. Ik vond het bovendien heel eng om naar de huisarts te gaan en te zeggen dat ik me mentaal niet lekker voelde. Maar toen ik bijna dagelijks paniekaanvallen had, wou ik ik echt wel heel graag hulp.

Mijn depressiviteit heeft zich opgebouwd over een lange periode van mijn 16de tot mijn 18de. Ik was altijd heel perfectionistisch en heel streng voor mezelf. Maar na mijn eindexamen wist ik bij God niet wat ik wilde doen. Mijn opa was net overleden, ik was verdrietig en ik koos voor een tussenjaar. Er brak een lange periode aan dat ik me ongelukkig voelde. Ik vond mezelf niets waard. Alles wat ik deed in mijn leven vond ik niet goed genoeg. Ik was nooit slim genoeg, mooi genoeg, niet leuk genoeg om een relatie te hebben en ik snapte ook niet waarom mensen met mij bevriend wilden zijn.

Mijn zus, die ook mijn beste vriendin is, ging het huis uit toen ik ongeveer 16 was en in die tijd was mijn moeder niet de beste versie van zichzelf, wat resulteerde in veel ruzie tussen mijn ouders. Ik weet nog dat ik dacht ‘wat ontzettend stom dat jullie al deze lelijke emoties laten zien’. Ik zag het als een enorme zwakte. Ik vond dat je als persoon gewoon altijd heel sterk moest zijn en dus hield ik alles binnen.

Ik kreeg paniekaanvallen. Ik was zo emotioneel dat als ik ergens heen moest, ik in paniek raakte. Ik had heel veel huilbuien, of ik lag op de grond naar het plafond te staren. Het voelde echt alsof er een gat in mijn hart zat. Ik voelde een soort doelloosheid, alsof je leven een rijdende trein is en dat je alleen maar foto’s van verschillende momenten voorbij ziet razen, steeds sneller de ene gedachte na de andere, zonder dat ik me ergens op kon focussen. Voor mijn omgeving was het heel moeilijk om contact met mij te krijgen tijdens zo’n aanval. Ik ging dan heel snel ademhalen, rondjes lopen en was onbereikbaar.

Toen er steeds vaker mensen naar huis moesten komen om mij op te vangen, wilde ik heel graag professionele hulp.

Ik schreef veel in mijn dagboek, ook gedichten en dat hielp een beetje. En ik ben er ook heel eerlijk over geweest tegen vrienden en familie. Maar heb daarnaast met de psycholoog gepraat en dat heeft heel veel geholpen, want jezelf kunnen uiten is één ding, maar je vrienden en je ouders en je zus weten niet hoe ze bij jou een bepaald gedachten-patroon kunnen doorbreken. Ik denk dat professionele hulp daarbij ook wel echt heel belangrijk is.

Ik heb het niet altijd fijn gevonden, maar aan de andere kant had mijn psycholoog me wel gelijk heel goed door. Ik begon er ook veel sneller uit te klimmen dan ik had verwacht. Ik denk wel dat hulp zoeken en het probleem aanpakken het beste cadeau is dat je jezelf kan geven.

Rosanne