OPEN-ROBIN

by

Bekijk en beluister HIER het bewegend portret van Robin

#OPENoverdepressiviteit

Foto: Linelle Deunk | Tekst: Open mind

Therapie

Op mijn negentiende ben ik uit de kast gekomen. Ik heb niet het idee dat ik daarvoor daadwerkelijk overkwam als hetero, maar homo zijn voelde toch altijd als iets wat ik bij mezelf moest houden, niet iets om in het openbaar te delen.

Een jaar eerder was ik uit huis gegaan. Van het Twentse platteland naar Leiden. Ik wilde corpsbal worden, dat leek me een goed idee. Maar ik vond helemaal geen aansluiting en dus was ik er na drie maanden ook weer weg. Voor mijn gevoel had ik het verpest, mijn kans op volwassenheid, zelfstandigheid. Ik merkte dat ik heel makkelijk in een soort van zelf-isolatie terecht kwam. Ik bleef dagenlang in bed liggen en had geen zin om de interactie met de wereld aan te gaan.

Na een korte carrière als callcenter medewerker ging mijn leven door toen ik werd aangenomen voor de studie die ik heel graag wilde doen: Fashion Design. Ik stortte me er volledig op, maar het was heel competitief en erg streng, want de wereld heeft nou eenmaal niet zoveel modeontwerpers nodig. Het was heel zwaar en ik ontwikkelde een soort sociale angststoornis – bang voor mijn medestudenten, bang voor mijn docenten. Al mijn energie ging toen naar het doen alsof alles oké was. Ik was een Oscar waardige theatervoorstelling aan het geven van iemand die gelukkig is. Tot het kaartenhuis volledig instortte.

Op een gegeven moment merkte ik dat ik elke ochtend op weg naar het busstation dacht: ‘ja, ik kan mezelf nu ook van dit viaduct afgooien. Dan hoeft het allemaal niet meer.’

Ik heb mijn ouders opgebeld en ik heb gezegd, ‘mam, pap, ik moet stoppen met deze studie en ik kom nu naar Twente. Ik wil echt heel graag dat jullie mij ophalen, want het voelt echt heel slecht allemaal.’ Op het station van Hengelo ben ik bij mijn ouders in de auto gestapt. Mijn zus zat op de achterbank om mij op te vangen. Ik kreeg een knuffel en toen voelde het pas alsof ik een weer beetje kon ademen.

Na dat dieptepunt heb ik professionele hulp gezocht. De huisarts heeft mij doorverwezen naar een psycholoog en daar ben ik in therapie gegaan. Het bleek dat dit voor mij een goede keuze was, op het juiste moment en met de juiste psycholoog. Mijn levenskwaliteit ging gelijk weer heel snel omhoog.

Dat was eigenlijk de eerste keer dat ik überhaupt over mijn emoties leerde praten, om open te zijn, ook naar mijn vrienden en mijn ouders. Dat was voor mij heel bevrijdend. Dat is nu vier jaar geleden. Soms heb ik een tijdje geen psycholoog, dan weer wel. Hoe langer ik leef met mijn mentale gezondheidsproblemen, hoe meer ik het zie als iets wat ik in de gaten moet houden in plaats van iets wat ik helemaal op moet lossen. Sinds ik hulp gezocht heb, weet ik dat ik de controle over mijn leven terug heb. Dat is een gevoel dat ik iedereen gun.

Robin