OPEN-MAUD

by

Bekijk en beluister HIER het bewegende portret van Maud

#OPENoverdepressiviteit

Foto: Linelle Deunk | Tekst: Open mind

lotgenoten

Toen ik 13 was zijn mijn ouders gescheiden, voornamelijk vanwege het alcoholprobleem van mijn vader. Met mijn 2 zussen woonde ik de ene helft van de week bij mijn moeder en de andere helft bij mijn vader. Voordat ze uit elkaar gingen had ik het eigenlijk nooit zo gemerkt, maar na de scheiding kwam ik er pas achter hoe heftig zijn alcoholisme was en ging hij ook heel erg achteruit.

Van mijn 13e tot mijn 23ste heb ik geprobeerd mijn vader te helpen met zijn alcoholprobleem, maar heb daar tegelijkertijd ook erg onder geleden. Ik was een puber en zat in een nieuwe klas en ging het daar absoluut niet over hebben natuurlijk – ik schaamde me daar ook heel erg voor. Thuis werd er ook niet over gesproken en dat maakte dat ik langzaam op slot ging. Dat was heel eenzaam. Ik voelde me waardeloos, machteloos, eenzaam, een soort falen ook.

Op een gegeven moment zei ik tegen mijn moeder ‘van mij hoeft het niet meer, ik geef het op.’ Toen zijn we naar een kinderpsychiater gegaan. Eerst ging het even beter, maar na verloop van tijd ging ik weer achteruit.

In het begin was ik nog verdrietig, maar hoe verder de depressie vorderde, hoe minder ik voelde – een soort mat, droog en neutraal gevoel. Het was voor mij duidelijk dat er iets moest veranderen. Tegen mijn psycholoog heb ik gezegd dat ik een diagnostisch onderzoek wilde en een behandeling die bij mij paste. Een dagbehandeling werkte niet voor mij en toen heb ik een vrijwillige opname gehad. Dat was mijn laatste strohalm. Ik dacht als dit niet lukt is het klaar.

Daar heb ik geleerd om weer te delen, mijn emoties te uiten en dat heeft me enorm geholpen. Ik zat daar in een groepsbehandeling met lotgenoten en dacht, wow, ik ben niet de enige op de wereld die zich zo voelt en dat stelde me wel een beetje gerust.

Het werd voor mij ook steeds duidelijker dat het voor mij de issue was dat ik alles opkropte, niet kon delen. Op het moment dat ik dat wel deed, ging er echt iets in mij open. Mijn lichamelijke klachten werden beter en het was alsof ik ineens lucht kreeg.

Die opname duurde uiteindelijk negen maanden en daarna voelde ik me herboren. Als ik nu ‘s ochtends op sta heb ik nergens last van. Het is echt een godswonder dat je gewoon zin in de dag hebt. Daar ben ik nog steeds heel blij mee.

Vorig jaar is mijn vader aan zijn alcoholverslaving overleden. Ik heb me toen aangesloten bij een rouwgroep voor studenten, want ik wist, dit moet ik delen, hier moet ik over praten. Wat me vorige keer geholpen heeft waren gelijkgestemden, dus die zocht ik weer op. Ook met mijn zussen en mijn moeder praat ik er nu veel meer over. Mijn zussen zijn hierin echt mijn lotgenoten. Zo brengt de dood je iets waar je afscheid van moet nemen, maar het brengt ook verbinding.

Maud