OPEN-LIANNE

by

Bekijk en beluister HIER het bewegend portret van Lianne

#OPENoverdepressiviteit

Foto: Linelle Deunk | Tekst: Open mind

Eten

Kinderen hebben ruimte nodig om te zijn en zich te kunnen ontwikkelen. Die ruimte had ik niet. Door de moeilijke jeugd van mijn beide ouders, de woedeaanvallen van mijn vader, mijn vaak zieke moeder, die daar een gevolg van waren en mijn broer met ADHD, kwam ik als kind terecht in een onzichtbare verzorgende rol.

Door mijn perfectionisme liep ik rond mijn 16de vast. Mijn lichaam veranderde, ik ging op stap, ging drinken en werd gezien door mannen. Tegelijkertijd moest ik tienen halen, thuis alles netjes houden, mijn vader rustig houden en mijn moeder verzorgen. Dat werd me allemaal teveel.

Ik ging controle zoeken in eten, ook omdat ik geloofde dat ik niet goed genoeg was, niet mooi genoeg was. Terwijl die eetstoornis groeide, werd ik ook heel depressief. Ik geloofde echt dat het leven niet voor mij was, dat alles te moeilijk en te zwaar was en dat ik het niet verdiende om te leven.

Een eetprobleem is heel erg intens, het slokt jou en je gezin op. Ook mijn vriendinnen begrepen het niet en lieten me in de steek. Niet omdat ze dat wilden, maar meer omdat ze het gewoon niet begrepen. Hun leven ging door en het mijne stond stil.

Na een heftige ruzie thuis heb ik mezelf opgesloten in de badkamer en dacht ik, ik maak een einde aan mijn leven. Maar toen ik in de badkamerspiegel keek zag ik de angst in mijn ogen en eigenlijk ook iemand die ik niet was. Ik weet nog dat ik zei, Lian, dit ben jij niet, je bent zoveel meer, je wilt zoveel meer en er is ook meer, maar je ziet het nog niet. Probeer het wel te zien.

Dat was de eerste keer, in maanden, misschien wel jaren, dat ik echt gehuild heb. Ik kon daarvoor ook niet huilen, ik was compleet vlak. En toen kwam de ontlading. Toen heb ik vol overgave gehuild en dacht, nu is het klaar, ik moet hier weer uit komen.

Daar begon mijn reis op het pad van herstel, uit die depressieve gedachtes. Het is niet dat je dan opeens wakker wordt en denkt, oh ik voel me beter. Het is meer een reis die je doormaakt en stapje voor stapje ga je je beter voelen. Stapje voor stapje kom je uit die negatieve wereld. Zonder eindbestemming. Ik voelde me gewoon steeds beter worden, steeds vrijer.

Mijn focus ligt nu niet meer op wat andere mensen van mij verwachten, maar op wat ik wil. En op toekomstgericht denken van, oké, hoe ziet mijn wereld eruit als ik zo vijf of tien jaar doorga? En dat ook visualiseren. Hoe zie je het voor je? En wat wil jij? Op een gegeven moment kwam ik er achter. Dat was heel confronterend, dat ik degene ben die verantwoordelijk is voor mijn geluk en voor mijn toekomst.

Je hebt liefde, erkenning en geborgenheid nodig van je omgeving, maar uiteindelijk ook van jezelf. Dat is wat ik anderen nu meegeef als coach.

Lianne