OPEN-GIL

by

Bekijk en beluister hier het bewegend portret van Gil

#OPENoverdepressiviteit

Foto: Linelle Deunk | Tekst: Open mind

Dansen

Mijn uit Kaapverdië afkomstige ouders werden Jehova Getuigen toen ik 3 jaar oud was. Mijn ouders waren streng. Ik kon heel goed leren en mijn ouders hadden voor mij een glansrijke carrière als arts voor ogen. En ik, ik wilde het liefste dansen.

Vanaf mijn 15de raakte ik in de puberteit en ging ik me afzetten tegen de strenge opvoeding van mijn ouders. Er was geen gesprek mogelijk met ze. En als het hen niet naar de zin was, kreeg ik een pak slaag. Thuis begon het steeds meer te botsen.

Tegelijkertijd gingen mijn ouders een lange scheidingsperiode in. De keer dat ik vals beschuldigd werd van diefstal, waarvoor mijn moeder mij hard strafte, was de druppel. Dat was de eerste dag dat ik terug vocht. Niemand heeft die dag gewonnen.

In het dansen kon ik mijn frustraties kwijt, kon ik vrij spreken, mijn verhaal vertellen. Daar wilde ik mijn beroep van maken. Maar dat was onacceptabel voor mijn ouders. Ik werd uit huis gezet. Mijn 6 jaar oudere broer, die ook is gaan dansen, heeft mij toen opgevangen. Maar tussen mijn broer en mij ging het na verloop van tijd ook mis. We hadden allebei ons eigen frustraties en die botsten.

Ik was 18 en stond op straat. Mijn familie was ik kwijt, maar in de wanhoop kreeg ik focus. Ik wilde de allerbeste danser worden. Daarmee legde ik veel druk op mezelf, maar ik had succes: ik werd 4de bij Holland’s Got Talent en kreeg een contract bij Sony. Ik had alleen niet geleerd om met geld om te gaan of een veilige basis voor mezelf op te bouwen.

Al langere tijd voelde ik me niet oké. Ik was dan wel een redelijk succesvolle danser, maar tegelijkertijd een zwerver en overal werd ik weggestuurd. Mijn familie vond het niet tof wat ik deed, mijn relaties liepen spaak en ik kon nergens meer heen. En toen ging het mis. Ik was uit in een discotheek en raakte in een psychose. Iedereen ging los op pillen, maar ik raakte verstrikt in een vreselijk donker verhaal.

Langzaam ben ik daar weer uit gekomen en heel langzaam is mijn angst om daar weer in terecht te komen gesleten. Ik heb een omgeving gecreëerd, omringd met gelijkgestemden. We hebben allemaal onze kwetsbaarheden, maar luisteren naar elkaar, zonder te oordelen. We voelen ons veilig en sterk bij elkaar.

Als bewegingskunstenaar heel ik nu niet alleen mezelf, maar ook anderen. Met onze groep geven we lessen, workshops waarmee je dichter bij jezelf komt door beweging. Vanuit Amenti MoveMeant is het onze missie om anderen te bewegen tot meer zelfbewustzijn en te inspireren om te durven stralen. Dansen heelt.

Gil